Do każdego pytania są 3 pionowe propozycje zdjęć. Wpisz u góry, kim jesteś, i przy każdym pytaniu kliknij „Głosuję” pod zdjęciem, które najlepiej otwiera rozmowę. Głos można zmienić albo wycofać, klikając ponownie. Cudze głosy są domyślnie ukryte, żeby nie sugerować się wynikami. Zobaczysz je po kliknięciu „Odsłoń głosy”.
Pisanie ręką to wolne tempo i namysł nad każdym słowem, czyli jedna strona pytania. Nawiązuje też do listów św. Pawła.
Druga strona pytania: rozmowa twarzą w twarz, przy kawie, z żywą reakcją rozmówcy. Te dwa zdjęcia razem zestawiają obie opcje.
Zaskakujący trop: rozmowa bez słów, w języku migowym. Prowokuje do pytania, czym w ogóle jest „rozmawiać”.
Postać rozświetlona na tle ciemności, prawie dosłownie symbol z karty (ktoś „z super światłem”). Zostawia miejsce na pytanie, kim jest ta osoba.
Ktoś wychodzi z cienia w jasne drzwi. Kojarzy się ze spotkaniem, które coś otwiera, jak u Zacheusza.
Osoba idąca przez smugi światła, anonimowa. Każdy może sobie wyobrazić, kogo chciałby spotkać.
Uchylone drzwi i światło wpadające do ciemnego pokoju, wprost z symbolu. Ktoś za chwilę wejdzie albo wyjdzie.
Cieplejsza wersja uchylonych drzwi. Mniej dramatu, więcej zaproszenia do domu, do rozmowy.
Pusta ławka nocą pod latarnią to miejsce czekające na ostatnią, ważną rozmowę. Odpowiada „ławce nocą w ogrodzie” z symbolu.
Dwie osoby patrzące w tę samą stronę, w świt nad górami. Dokładnie symbol z karty: przyjaźń wspólnego kierunku (Rut).
Dwaj przyjaciele na krawędzi klifu, ramię w ramię wobec przestrzeni. Mowa o przyjaźni przygody i odwagi.
Spokojniejsza wersja: dwie osoby siedzą razem i patrzą na zachód słońca. Przyjaźń bycia obok, bez słów.
Dłoń na ramieniu to najprostszy, uniwersalny gest wsparcia. Łatwo zapytać, kiedy taki gest naprawdę pomaga.
Koperta i pióro, wsparcie słowem napisanym (list z symbolu, 3 J 13–15). Prowokuje do wspomnienia listu, który coś zmienił.
Pocztówki obok laptopa: stare i nowe sposoby bycia przy kimś, prawie dosłownie symbol z karty.
Dziecko wyciągające ręce ku niebu, wierne odwzorowanie symbolu. Ufność i prostota modlitwy.
Radość i otwartość dziecka z rękami w górze. Rozmowa z Jezusem jako coś lekkiego, nie tylko poważnego.
Dziecko patrzące w górę z ciekawością. Dobrze pasuje do „o co byś zapytał?”: pytania, zdziwienie, ciekawość.
Wyciągnięta ręka znad skały. Żeby ją chwycić, trzeba zaufać, co otwiera rozmowę o warunkach zaufania.
Dwie osoby wspinają się razem i wspierają nawzajem. Zaufanie jako coś, co buduje się po drodze.
Karabinki i lina, sprzęt, któremu powierzasz życie. Metafora: co musi być „sprawdzone”, żebyś zaufał człowiekowi.
Plecak i mapa, wprost z symbolu. Planowanie trasy, czyli co chcesz pokazać i dlaczego właśnie to.
Światło wpadające do cichego kościoła. To, co chciałoby się pokazać komuś „z zewnątrz”: nie budynek, tylko atmosferę.
Wnętrze polskiego kościoła, konkretne i bliskie. Prowokuje do pytania, co w takim miejscu wytłumaczyć koledze.
Chmury o wyraźnych kształtach z symbolu. Każdy widzi w nich coś innego, jak w marzeniach.
Delikatne różowe chmury o zmierzchu. Marzenia ciche, osobiste, „na teraz”.
Morze chmur z góry: perspektywa ponad codziennością. Marzenie jako wyjście ponad to, co znane.
Kot i szczeniak razem, wprost z symbolu zwierzątek. Pokazuje, że przyjaźń łączy też bardzo różnych.
Dwa gołębie na drucie, blisko siebie. Prosty obraz bycia razem.
Pies i kot bawiący się we mgle. Przyjaźń jako wspólna zabawa, nawet gdy dookoła szaro.
Gitara i nuty z symbolu (instrumenty, książki). Ciepły, osobisty kadr, który zachęca do opowieści o swoim hobby.
Ktoś gra z zaangażowaniem w smudze słońca. Pasja jako coś, co nas rozświetla (Kol 3,23).
Malowanie, inna pasja niż muzyka, żeby każdy znalazł punkt zaczepienia.
Ucho w zbliżeniu, dokładnie symbol z karty. Mocny, prosty obraz „bądź szybki do słuchania” (Jk 1,19).
Ktoś coś szepcze, a ktoś słucha z uśmiechem. Słuchanie jako zaufanie i bliskość.
Uważna rozmowa w trudnym momencie. Pokazuje słuchanie, które jest wsparciem, a nie tylko słyszeniem.
Balon na błękitnym niebie, wprost z symbolu. Podróż i widok z góry, którym chce się podzielić.
Balon wśród chmur, bardziej bajkowy. Wspomnienie miejsca, które zachwyciło.
Przyjaciele razem podziwiają panoramę miasta. Właśnie o to chodzi w pytaniu: pokazać miejsce bliskim.
Ziemia z kosmosu, dokładnie symbol z karty. Cały świat do wyboru.
Samolocik przed globusem, zabawny obraz planowania podróży marzeń.
Widok z okna samolotu o zachodzie. Moment „już lecę”, w drodze do wymarzonego miejsca.
Gołąb w chmurach z rysunku na karcie. Wolność i lekkość marzeń (i delikatnie Duch Święty).
Dziewczyna rozmarzona patrzy w niebo, jak na rysunku z karty.
Zamyślona postać na łące. Marzenie jako chwila zatrzymania i spojrzenia w głąb (Mt 6,21).
Rozpostarte ramiona na szczycie o zachodzie, prawie kopia rysunku z karty.
Ramiona szeroko nad mglistymi górami. Radość z natury i przestrzeni.
Radosna sylwetka na tle nieba. Czysta, prosta radość (Flp 4,4).
Kryształ rozszczepiający światło, nawiązanie do diamentu z rysunku. Ktoś cenny, kto wnosi kolory w życie.
Dziadkowie tulący wnuczkę. Często to oni są tymi „najważniejszymi”, co otwiera rozmowę o rodzinie.
Rodzinny uścisk. Najbliżsi jako skarb (Syr 6,14).
Serce na otwartej dłoni, motyw z rysunku na karcie. Podziw dla dobroci i serca u innych.
Młoda ręka trzyma rękę starszej osoby. Podziw dla troski i wierności.
Serdeczny uśmiech starszego pana. Podziw dla pogody ducha, „jasnego oka” (Mt 6,22).
Samotna postać na mglistej ścieżce. Wiara, w której nie widać dalej niż kilka kroków: co pomaga iść, co przeszkadza.
Wędrowiec z kijem pod górę, nawiązanie do pochylonego ludzika z rysunku. Wysiłek wiary.
Ścieżka we mgle bez człowieka. Każdy może się w niej postawić i zapytać, dokąd prowadzi.
Dłonie osłaniające płomień świecy. Mała nadzieja, którą się chroni w trudnym czasie.
Latarnia morska pod ciemnym niebem. Stały punkt, który pomaga w burzy.
Pocieszający uścisk. W trudnych chwilach często pomagają po prostu ludzie.
Słonecznik zwrócony do słońca, uśmiechnięty kwiat z karty w realnym wydaniu. Wdzięczność jako postawa zwrócenia się ku światłu.
Bukiet z liścikiem z podziękowaniem. Wdzięczność wyrażona wprost.
Stare dłonie układające kwiaty. Wdzięczność za długie życie i drobne rzeczy.
Chybotliwy most wiszący, „most lichy” z rysunku. Relacja, po której boimy się przejść.
Potężny most znikający we mgle, „most mocny”, ale nie widać drugiego brzegu. Prowokuje do rozmowy o głębi relacji.
Prosta drewniana kładka nad strumieniem. Czasem most nie musi być wielki, wystarczy, że ktoś go zbuduje.
Wspólny śmiech, najprostszy znak prawdziwej przyjaźni.
Trzech przyjaciół objętych na molo, patrzących w morze. „Ja i Ty, a Pan między nami” – wspólnota.
Grupa przyjaciół na spacerze. Pytanie o to, kogo zalicza się do „swoich”.
Trzymanie się za ręce w modlitwie. Inni ludzie jako droga do Boga.
Człowiek przy krzyżu w górach. Ktoś, kto prowadzi bliżej (krzyż z rysunku).
Krzyż na jesiennym wzgórzu, cel wędrówki. Rozmowa o tym, kto pomaga do niego dojść.
Opadające liście nad pustą drogą, prosto z symbolu. Przemijanie i czas, który ucieka.
Pojedynczy złoty liść pod światło. Ostatnia chwila może być piękna; co byś z nią zrobił?
Liść na śniegu. Koniec jednego czasu i początek innego (gotowość z Ewangelii).
Podróż pociągiem w złotym świetle. Dosłownie moment „jadąc tutaj” i myśli w drodze.
Polska wieś za oknem pociągu, bliska i rozpoznawalna droga na spotkanie.
Znak zapytania, symbol z karty. Oczekiwania i niewiadome.
Dwie splecione dłonie. Zaufanie w najprostszej formie.
Trzymanie się za ręce w jesiennym lesie. Iść z kimś przez trudniejszy teren.
Uścisk przyjaciółek. Ufamy tym, którzy niosą z nami ciężary (Ga 6,2).
Dwoje przy kawie, każde w swoim telefonie. Telefon jako przeszkoda w relacji.
Rodzinne selfie przy kolacji. Telefon, który łączy i zbiera wspomnienia.
Wideorozmowa z uśmiechem. Telefon jako jedyny most do kogoś daleko.